Welk type leiding wordt gebruikt voor aardgas? Staal, CSST en PE

Leidingtypen die voor aardgas worden gebruikt in één oogopslag

Aardgas beweegt door minstens vier soorten leidingen, en welke de juiste is, hangt af van waar de leiding loopt. Staal transporteert gas over lange afstanden, zwart ijzer en gegolfde roestvrijstalen buizen dienen in gebouwen, en polyethyleen domineert de ondergrondse distributie.

De pijpmaat varieert ook sterk. Volgens de overzicht van aardgassystemen van het Federal Pipe Safety Agency , verzamel- en transmissielijnen zijn opgebouwd uit stalen buizen Terwijl distributienetwerken gietijzer, staal, koper en plastic gebruikten, is plastic nu de meest voorkomende keuze voor nieuwe installaties. Servicelijnen naar individuele gebouwen hebben doorgaans een diameter van ½ inch tot 2 inch.

Als uw leiding ondergronds loopt, is het materiaal meestal van kunststof. Exploitanten en leveranciers die in dit gebied actief zijn, kunnen de volledig assortiment HDPE-buizen voor water-, gas- en industrieel gebruik georganiseerd per applicatie.

Stalen en zwarte ijzeren buis voor transmissie- en binnenleidingen

Staal is het werkpaard van de gasindustrie. Transmissiepijpleidingen die regio's doorkruisen zijn van staal omdat het metaal een hoge werkdruk tolereert, en dezelfde logica is van toepassing op zware stijgleidingen en leidingen binnenshuis in commerciële gebouwen.

Zwart ijzer, de ongecoate stalen buis met schroefdraadverbindingen, blijft de traditionele keuze voor stijve gasleidingen binnenshuis. De dikke wand is bestand tegen beschadiging en een onbedoelde spijkerslag zal hem niet gemakkelijk doorboren. De wisselwerking is arbeid : zwart ijzer is zwaar, moet op lengte worden gesneden en van schroefdraad worden voorzien, en het duurt langer om te installeren dan flexibele alternatieven.

Zwart ijzer corrodeert ook wanneer het wordt begraven of wordt blootgesteld aan vocht, tenzij het wordt gecoat en beschermd. Dat is de reden waarom underground runs in het meeste nieuwe werk zijn afgeweken van bare metal.

CSST voor flexibele apparaatverbindingen

Gegolfde roestvrijstalen buizen, of CSST, is een flexibele metalen buis. De meeste huiseigenaren hebben het gezien als de buigzame lijn die een stijve gasleiding verbindt met een oven, boiler of fornuis. Het wordt op rollen verkocht, wat betekent dat installateurs het rond obstakels kunnen leiden zonder de vele ellebogen en verbindingen die stijve buizen vereisen.

Het gebruik ervan is doorgaans beperkt tot die laatste verbinding. Sommige jurisdicties staan ​​CSST toe voor bevoorradingssystemen voor het hele gebouw, maar de lokale regels verschillen, dus een run die in de ene stad acceptabel is, hoeft dat in de volgende stad misschien niet te zijn. Controleer de aangenomen brandstofgascode voordat u deze opgeeft en volg de vereisten voor aansluiting en aarding van de fabrikant.

Polyethyleen buis voor ondergrondse gasdistributie

Voor ondergrondse distributieleidingen en serviceleidingen is polyethyleen het standaardantwoord. Het roest niet, het negeert de meeste bodemchemie en het buigt mee met grondbewegingen in plaats van te barsten. Deze eigenschappen zijn van belang omdat het opgraven van een ondergrondse gasleiding om corrosie te herstellen langzaam en duur is.

Speciaal gebouwd polyethyleen buis gebouwd voor ondergrondse gasverzameling en -distributie is gemaakt van PE 4710- of PE100-hars en is door middel van versmelting met elkaar verbonden, zodat de verbinding onderdeel wordt van de buis in plaats van een mechanische afdichting die los kan raken. Voor grotere diameters wordt stomplassen gebruikt, terwijl kleinere maten worden samengevoegd door moffusie.

Gaskwaliteit polyethyleen is verkrijgbaar in verschillende sterkteklassen. PE80 is geschikt voor lage- en middendrukleidingen PE100 kan hogere druk aan en biedt een grotere slagvastheid. Voor een diepere blik, zie de eigenschappen die HDPE geschikt maken voor het vervoer van aardgas , inclusief lage gasdoorlaatbaarheid en lange levensduur.

Polyethyleen heeft grenzen. Het wordt niet gebruikt in gebouwen voor starre leidingen en moet worden beschermd tegen langdurig zonlicht, tenzij het UV-stabilisatoren bevat. Bedrijfstemperaturen voor standaard HDPE-gasleidingen lopen doorgaans van ongeveer -40°C tot 60°C.

Materialen die nooit aardgas mogen vervoeren

Gegalvaniseerde stalen buizen zijn de meest voorkomende fout. Het ziet eruit als zwart ijzer, maar de zinklaag kan na verloop van tijd loslaten en de regelaars, kleppen en openingen van apparaten verstoppen. Gegalvaniseerde buizen mogen nooit worden gebruikt voor gasleidingen.

Standaard PVC- en ABS-afvoerbuizen zijn ook verkeerd voor gas onder druk. Ze zijn ontworpen voor water, afvoer of ontluchting en zijn niet geschikt of gecertificeerd voor brandstofgas. Als u ze gebruikt, riskeert u broos falen en lekken.

Koper en gietijzer komen voor in oudere distributiesystemen, maar de regels voor koper variëren per regio en gietijzer is grotendeels een oud materiaal dat door nutsbedrijven wordt vervangen. Behandel bij twijfel elke leiding die niet is vermeld en gemarkeerd voor brandstofgas als ongeschikt.

Hoe u de juiste gasleiding kiest

Begin met drie vragen: ligt de lijn begraven of ligt deze bloot, wat is de werkdruk en wat staat de lokale code toe? De antwoorden beperken het veld meestal tot een of twee materialen.

• Begraven lijn: kies voor gas geschikt polyethyleen, gesmolten in plaats van mechanisch verbonden.
• Stijve indoorlijn: zwart ijzer of staal, volgens code geïnstalleerd.
• Toestelaansluiting: CSST of een goedgekeurde flexibele connector.
• Hogedrukleiding: gebruik staal of een hoge sterkte polyethyleen kwaliteit die geschikt is voor de druk.

Voor polyethyleen wordt de wanddikte bepaald door de SDR-waarde. Een lagere SDR betekent een dikkere wand en een hogere drukcapaciteit, en gassystemen specificeren gewoonlijk SDR11 voor hogere druk en SDR17 voor algemene druk. Begeleiding op hoe u PE-kwaliteit, wanddikte en verbindingsmethode op een gasleiding kunt afstemmen loopt door elke beslissing heen.

Ten slotte wordt het gaswerk gereguleerd. Vergunningen, druktesten en installatie door een erkende professional zijn op de meeste plaatsen vereist, en de leiding zelf moet gecertificeerd zijn volgens erkende normen zoals ISO of ASTM. Het juiste materiaal dat verkeerd is geïnstalleerd, is nog steeds een gevaar.